Yıl 2011… Televizyonda bir dizi başladı. İşten yorgun argın geldiğim günlerden birgün TV de kanalları gezinirken ve izleyecek bir şey bulamazken karşıma bir dizi geldi “LEYLA İLE MECNUN”…
İlk başta anlam veremediğim ve sıradan klasik bir dizi zannettiğim bu dizi 2026 yılında bile geçmiş bölümlerini izlediğim bir dizi haline geldi. Neden mi? Gelin anlatayım…
Mecnun günümüzde sokaktaki herhangi biri aslında sen gibi ben gibi. Leyla da öyle, sen gibi mesela. Ama dizinin duyguları işleyiş biçimi tüm zamanların duyguları aslında. Aşk mesela, her dönem aynı aslında 2026 da da 2011 de de 1988 de de 1535 de de (fuzuli nin Leyla vü Mecnun Eserini yazdığı zaman) 1188 de de (Leyla ile Mecnunun Nizami Gencevi tarafından ilk olarak kaleme alındığında da) aşk her zaman aynıydı. İki insanın birbirine içten duygular hissetmesiydi. Aslında tek bir insanın içindeki tanrıdan gelen o tarif edilemez duygu aslında aşk. Belki de ruhumuza üflenen en güzel şeylerden biri. Kavuşamamakdır aslında aşk, sevdiğine kavuşursan o duygu biter. o kavuşmaya çalışırken çektiğin acıdır aslında. O duygu o kadar güçlü bir duygu ki insana yaptıramayacağı şey yok. Mecnun da leylasına kavuşmak için çok badireler atlatıyor ama hiç kavuşamıyor. Kavuşsa dizi de bitecek zaten. Bazı şeyler yolda hissettiklerindir, hedefine veya ulaşmak istediğin yere varınca her şey biter. Aşk o aradakilerdir. Aşk yoldur, bazen dikenli bir yol bazen güllük gülistanlıktır.
Dizide Leylalar birkaç sezonda bir değişiyor, hepimizin ki gibi. Ama duygular ve yaşantılar aynı. Sevdiklerimiz değişmedi mi hayatımızda… Mecnunlar, Leylalar değişse de hissettiklerimiz aynı değil mi?
Dizi sadece aşkı anlatmıyor, günlük hayattaki neşemizi, hüznümüzü de anlatıyor. Bizi anlatıyor, içimizdekileri… Bir an ağlatırken 3-5 saniye sonra gözümüzden yaş akarken gülümsetiyor da. Elektrik faturamızdaki TRT payından tut, devlet dairelerini, sokakları, evleri, evlerin içinde yaşananları her şeyi anlatıyor…
İçinizdeki aşk, sevgi, neşe, yüzünüzdeki gülümsemeyi eksik etmeyin. Ve Aşkla kalın…